ergens tussen dromen en werkelijkheid

Hoe een ongelukje mijn dag goed maakte

Ken je het, zo van die baaldagen? Een dag waarop niks lukt, alles nutteloos lijkt en je jezelf even begint af te vragen waarom je ook alweer bestaat. Jep, zo eentje had ik er vandaag.

Al de hele dag lang probeerde ik aan een taak voor school te werken. Niet voor de universiteit hier, maar een taak voor de KU Leuven. Ik mag dan wel op erasmus zijn en in Italië studeren (nu ja, ‘studeren’), toch vindt de KU Leuven het blijkbaar nodig om ons met een seminarie op te zadelen, waarvoor we een onderzoek en literatuurstudie moeten doen/schrijven. Inclusief tweewekelijkse deadlines. Bedankt KU Leuven, heel tof. Echt. Anyway, die taak dus. Na een uur of vijf had ik welgeteld 2 zinnen opgeschreven, stond mijn hoofd op ontploffen, en had ik honger maar geen eten, dus besloot ik even naar het centrum te fietsen en naar de winkel te gaan. Het was best warm buiten, dus trok ik geen jas aan maar wel een sjaal (slechte keuze, zie later), sprong op mijn fietsje en reed welgeteld één kilometer verder. Waarom ik fiets voor een kilometer? Omdat ik tam ben, daarom.

Mijn uitje naar de supermarkt was best geslaagd, want ik kocht druiven en een halloweendonut. Nu moeten jullie weten dat ik absoluut geen fan ben van Halloween (ik vind het nogal commerciële Amerikaanse zever), maar die donut met oranje glazuur en chocoladespookjes kon ik echt niet laten liggen (en bij deze geef ik zelf toe aan deze commerciële zever, top). Fijn dat ik zo principieel ben in het maken van mijn keuzes. Oké bon, verder met het verhaal.

Ik zat op de fiets terug naar mijn appartementje, en opeens voel ik mijn achterwiel blokkeren. Op de één of andere manier was ik erin geslaagd mijn sjaal door mijn wiel, rem en ketting te laten draaien. Vraag mij niet hoe dat zelfs mogelijk is. Daar stond ik dan, in het midden van een -gelukkig- autoloze weg, met een zak vol aankopen én een halloweendonut, mijn sjaal geblokkeerd in mijn fiets. Compleet hulpeloos als een Vlaams meisje in Italië. Maar net voor ik mijn geloof in het leven verloor, kwamen enkele Italiaantjes me te hulp gesneld. Ze pakten mijn fiets op, draaiden mijn achterwiel terug, en konden mijn sjaal na heel wat geklungel van tussen de ketting trekken, die ze meteen dan ook weer op de tandwielen legden. Hun handen hingen vol olie, en het enige wat ik hen kon aanbieden was een papieren zakdoekje met Jip & Janneke erop, mijn grootste glimlach en enkele kilo’s eeuwige dankbaarheid.

Het mocht dan wel mijn eigen domme lompe fout zijn, maar deze onbekende redders in nood hebben mijn dag weer helemaal goed gemaakt. We leven in zo’n shitty wereld, maar we kunnen hem allemaal een beetje mooier maken door gewoon eens lief en behulpzaam voor elkaar te zijn. Help een toerist de weg te vinden, of neem het water voor iemand van het rek in de supermarkt. Want al deze kleine dingen, zijn eigenlijk helemaal niet zo klein.

Oké genoeg filosofisch gedoe, nu is het echt tijd om aan die taak te werken. En die donut op te eten, vooral dat.

Maar serieus, wees lief voor elkaar.

 

Share:

0 comments so far.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *