ergens tussen dromen en werkelijkheid

Midnight Thoughts #1 – Sociaal Acceptabel Eenhoorntemmen

Ik zou mezelf zeker niet omschrijven als een moeilijk persoon, eerder het tegenovergestelde zelfs. Ik hou niet van ruzies, en ga confrontaties dan ook meestal uit de weg. Wanneer twee vrienden kinderlijk irritant doen en besluiten dat ze elkaar ook willen gaan ‘defrienden’ in het dagdagelijkse leven, treed ik meestal op als bemiddelaar. Ik klaag niet, ik zaag niet. Oké nee, dat doe ik wel, maar niet heel veel. Ik ben een dromer, een eeuwige optimist die gelooft dat er na regen steeds zonneschijn komt. Mijn glazen zijn niet halfleeg maar halfvol. Zoiets ongeveer. Dat ben ik. Met minder clichés dan wel.

Er is eigenlijk slechts één situatie die ik kan bedenken, waarin ik mijn optimisme verlies. Slechts één vraag die mensen aan me kunnen stellen, waarbij ik twijfels krijg over een goede afloop. “wat wil je later doen” of nog erger “wat zijn je plannen voor de toekomst?

Als mensen mij een vraag stellen, willen ze een eerlijk antwoord. En dat geef ik dan ook altijd. Anders zijn ze weer niet tevreden. En mijn antwoord op bovenstaande vragen is; ik weet het niet. Ik zeg dat niet uit medelijden of om aandacht te trekken. Het is gewoon de waarheid. Ik weet het echt niet.

Al van kinds af aan stellen mensen je deze vragen. Natuurlijk kan je daar nog geen antwoord op geven als je vijf bent, dus verzin je maar iets. Je wilt prinses worden, of dierenarts of eenhoorntemmer. En de mensen lachen, want ze verwachten ook geen echt antwoord. Ze verwachten slechts dat je door de jaren heen nadenkt over wat je werkelijk wilt gaan doen, zodat, wanneer ze je later diezelfde vraag stellen, je een antwoord klaar zal hebben. Het liefst van al zou ik nog steeds antwoorden dat ik eenhoorntemmer wil worden, maar dat gaat niet. Nu ja, in principe gaat dat wel, maar de kans is groot dat je nooit nog serieus genomen wordt als je als 19-jarige gaat verkondigen dat je eenhoorns wilt gaan temmen. Hoewel ik niet snap wat mensen er raar aan vinden. Dus kies ik maar voor een meer sociaal-acceptabele vorm van eenhoorntemmen, de 4 gevreesde woorden; ik weet het niet.

Want hoe kunnen mensen ook van mij verwachten dat ik een echt antwoord klaar heb? Even serieus blijven hè. Ik weet niet eens wat ik vanavond ga eten, laat staan dat ik weet wat ik voor de rest van mijn leven wil gaan doen. Ik wou dat ik kon zeggen dat opgroeien me niet afschrikt, maar dat doet het wel.  Zeg me alstublieft dat ik niet de enige ben. Over minder dan een maand word ik twintig. TWINTIG. En ja, dat getal maakt me angstig.

Voor al mijn 19-jarige lotgenoten heb ik dan ook maar één tip; het is oké als je nog niet weet wat je wilt doen ‘later als je groot bent’, want dat ben je ook nog niet. Ik zeker niet met mijn 1m58, maar dat is een ander verhaal. Wat ik wil zeggen is, blijf gewoon sociaal-acceptabel eenhoorntemmen tot je 20 wordt. Of vijftig. Dat is alvast wat ik zal doen. Tenzij ik opeens op een dag een geweldige ingeving krijg. En als dat gebeurt, laat ik het zeker weten.

Share:

0 comments so far.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *